Filmjaar 2011

Misschien wel het beste besluit dat ik dit jaar heb genomen is om een Pathé kaart te nemen. Tientallen mislukte Sneaks en vijftig andere films later heeft dat me toch een aantal toppers gebracht. En aangezien ik de minste niet ben deel ik dat met jullie, in de hoop dat jullie wat doen met die wijsheid en gaan genieten van al het moois dat Filmjaar 2011 ons gebracht heeft.
De tweede film die ik zag op mijn pas was meteen de beste Nederlandse film die ik voorbij heb zien komen, Loft. Spannend, goed geacteerd en een mooi script. Al is het natuurlijk eigenlijk een Belgische film, het is en blijft een must see. Dat geldt ook zeker voor Black Swan en The King’s Speech. De eerste sleepte alleen de Oscar voor Beste Actrice (Natalie Portman) in de wacht, de tweede werd bekroond als Beste Film. Welke van de twee beter is laat ik in het midden, kijk ze gewoon allebei joh, wel zo makkelijk.

Van de hele lading Sneak Preview’s die ik heb gezien waren er maar vier die echt boven het beroerde niveau uitstegen. The Lincoln Lawyer, Limetless, Trust en absolute nummer één 50/50. Nu was ik altijd al fan van Joseph Gordon Levitt (500 Days of Summer, Inception) maar dit is toch wel zonder twijfel zijn beste acteerprestatie. Tel daarbij op dat er een aantal uitstekende bijrollen zijn en dat het script fantastisch in elkaar zit en je hebt een topfilm. Het verhaal gaat over een man die te horen krijgt dat hij kanker heeft. Het type waarbij de kans op overlijden net zo groot is als die van overleven. Ondanks dit zware thema krijgt de film het voor elkaar meerdere malen een glimlach op je gezicht te brengen. Trust is een goede tweede. David Schwimmer (Ross uit Friends) laat zien dat hij een uitstekende regisseur is met dit herkenbare en indrukwekkende verhaal over een meisje dat in de handen valt van een pedofiel.
In de categorie zoetsappig waren er dit jaar weer veel films die de middelmaat niet wisten te ontstijgen. Friends with Benefits zou ook in dat rijtje thuis horen. Ware het niet dat die film prachtige beelden van zowel New York als Los Angeles bracht en ook nog eens ijzersterke bijrollen in huis had. Relnicht Woody Harrelson en de dementerende vader Richard Jenkins stelen de show en maken deze film tot een redelijke romkom. Bij Crazy, Stupid, Love is het een bizar plot en een geweldige Steve Carrell die ervoor zorgen dat het de beste romkom van 2011 is. De wisselwerking tussen sulletje Carrell en machoman Ryan Gosling is bij vlagen hilarisch.

Diezelfde Gosling is ook de hoofdrolspeler in één van de beste films van dit jaar. The Ides of March claimt geen politieke film te zijn, dat is het zonder enige twijfel wel. Maar dat maakt niet uit want het laat perfect zien hoe ver politici (zeker in Amerika) willen gaan als het gaat om de verkiezingsoverwinning. Daarnaast levert de film ook mooie quotes op. Gaat dat zien. Als laatste nog even aandacht voor de grappigste film van het jaar: Horrible Bosses. Negentig minuten lang in een deuk liggen, gewoon kijken. Echt.



Kwaliteitsfilms

De afgelopen weken heb ik mezelf gekweld. Ik heb uren in de bioscoop doorgebracht, van Conan the Barbarian tot Zookeeper. Er zaten geen pareltjes tussen. Hoogtepunt van de afgelopen twee weken was De Smurfen. Ook Harry Potter (derde keer) en Rise of the Planet of the Apes (twee keer) waren vol te houden. Maar man, man, man, wat was ik toe aan kwaliteit. Gewoon een film waarbij je niet constant op je horloge kijkt of je mobiel erbij pakt om maar eens op Twitter te kijken.  Film na film werd ik teleurgesteld, dus greep ik terug op een film waarvan ik wist dat hij goed is: Inception.

De eerste keer was ik te moe om er echt van te genieten en om hem volledig te begrijpen, maar nu begreep ik hem. Wat een geweldige film. En ook leuk om zoveel gelijkenissen te zien met mijn eigen dromen. Of verontrustend, daar ben ik nog niet over uit. Ook ik maak gebruik van een zogenaamde kick als ik wakker wil worden. Het gaat niet zover als in deze film maar fascinerend is het wel.

Hopelijk volgen er de komende tijd meer films die goed uit te houden zijn. Ik verwacht veel van The Change-Up en The Ides of March maar tot die tijd zal ik het moeten doen met films als Conan the Barbarian, in 3D. De ultieme horror. Mocht het me echt de spuigaten uitlopen dan heb ik gelukkig altijd nog een kast vol echte kwaliteitsfilms, zoals Inception. En mocht je die film nou nog steeds niet gezien hebben: doe het dan alsnog. En snel. Nu bijvoorbeeld. Je had al halverwege kunnen zijn.

Even wat culturele verplichtingen

Het is alweer een tijdje geleden dat ik jullie heb opgezadeld met tips over films of boeken. Dus bij deze even wat films en boeken die jullie moeten zien/lezen. En nee, het is geen voorstel. Eerder een verplichting.

Films

1. Harry Potter 7 deel II. Geweldige afsluiting van de reeks, ik denk wel de beste film van allemaal.
2. Trust, een film over een pedofiel. Schitterend, realistisch en aangrijpend. Zo aangrijpend dat er zelfs iemand moest huilen in de zaal. En nee, dat was ik niet. Echt niet.
3. The Beaver, een film over een gestoorde Mel Gibson. Tot zover weinig fictie. Maar hij is zo gestoord dat hij alleen nog maar kan functioneren door middel van een beverknuffel. Bizar concept maar goed uitgewerkt.
4. Attack the block, aliens die een flatgebouw in Londen aanvallen. Het slaat helemaal nergens op en je moet niet verwachten dat het enig niveau heeft. Maar als je het bekijkt zoals ik dat doe, als een groep mislukte Ali G’ers die vecht met Aliens, vermaak je je wel.

Boeken

1. Magnus van Arjen Lubach. Heerlijk verhaal over iemand die zijn grote liefde verliest en besluit af te reizen naar Zweden. Daar gebruikt iemand zijn creditcard om rare aankopen te doen. Maar dat is niet eens van belang. Het leest lekker weg, de emoties die het hoofdpersonage heeft zijn herkenbaar voor iedere man en Lubach maakt gebruik van mooie flashbacks.
2. Vita van Matthijs Kleijn. Iets zwaardere kost. Vita gaat over een jongen die een relatie aangaat met een meisje dat last heeft van zware depressies. Het is aangrijpend, mooi maar ook jammer dat het vanuit het oogpunt van de man geschreven is. Daarom krijg je vooral de gevoelens van onmacht mee maar lees je ook vaak dat hij niet weet hoe Vita zich voelde. Dat is jammer maar zelfs zonder dat element is Vita een prachtig boek.
3. James Worthy van James Worthy. Volledig de hemel in geprezen, een geweldige marketingtruc. Maar ook een beetje teveel geprezen. Want Worthy schrijft leuk en grappig maar in negentig pagina’s was zijn verhaal net zo goed. Veel dingen worden herhaald. Duidelijk de minste van de drie maar zijn volgende boek wordt zeker interessant. Dat gaat over een moordende maniak, en ik denk dat hij dat nog beter kan.

Dus, deze boeken en deze films moet je lezen en kijken. Gewoon doen

The King’s Speech

Maar liefst twaalf Oscar nominaties sleepte The King’s Speech binnen en de film wordt gezien als de grote favoriet in de categorie beste film. The King’s Speech gaat over Albert George, zoon van koning George V. Albert George, gespeeld door Colin Firth, stottert en dat is voor een lid van de koninklijke familie niet echt handig aangezien hij vaak in het openbaar moet spreken. Zijn vrouw, gespeeld door Helena Bonham Carter (bekend van o.a. Harry Potter), zoekt hulp voor hem en komt als laatste redmiddel terecht bij de excentrieke Lionel Logue. Logue wordt gespeeld door Geoffrey Rush die in 1997 al eens een Oscar won voor zijn rol in Shine en nu weer genomineerd is.

Dat zowel Rush als Firth genomineerd zijn is niet geheel verwonderlijk. Het verhaal heeft niet genoeg verrassende wendingen om een twee uur durende film echt boeiend te maken. Een stotteraar wordt door verschillende omstandigheden ineens koning van een land dat, mede door de opkomst van Hitler, in crisis is. Deze film maakt gelukkig niet de fout om zich daarop te richten. De hele film draait om de band die Logue en Albert George krijgen. Het begin is wat moeizaam omdat Albert George toch wel een bepaalde arrogantie over zich heeft terwijl Logue voor een goede samenwerking gelijkheid eist.

Dit levert, mede door de pretkop van Rush, hilarische scènes op. Maar behalve veel gelach is er ook ruimte voor de nodige emotionele scènes. Al in de eerste tien minuten zie je hoe Albert George voor een vol Wembley geen woord uit zijn mond krijgt. Door veel gebruik te maken van de stiltes krijg je meteen medelijden met Firth die ook  nog eens over de gave beschikt om heel goed zielig te kijken. Al krijg je soms wel een hekel aan hem vanwege zijn gedrag tegenover Rush die al helemaal zielig over kan komen.

Een Oscar zou voor beide heren terecht zijn en het is ook reëel dat zij die morgennacht gaan ontvangen. Maar de Oscar voor beste film zou ik wel wat onverdiend vinden. Het verhaal is waargebeurd en hoewel de film uitstekend in elkaar zit en niet verveeld zijn het vooral Firth en Rush die de film dragen. Een film als Black Swan zit ook filmtechnisch gezien briljant in elkaar en maakt veel meer indruk dan The King’s Speech. Een must see is het zeker en het lijkt me sterk dat iemand de zaal teleurgesteld zal verlaten, daarvoor zijn Colin Firth en Geoffrey Rush te goed.

Black Swan

Als je de trailer van Black Swan hebt gezien weet je al dat het geen feel good movie is waarbij je onderuit gezakt op de bank kan gaan zitten maar dat het een psycholigische thriller is.  Het is een film die lang blijft hangen in je gedachtes en waarover je nog lange tijd kan napraten. In Black Swan doet Nina Sayers, gespeeld door Natalie Portman, er alles aan om de rol van Swan Queen te krijgen. Deze rol, uit het zelfs voor veel mannen bekende Swan Lake, gaat over een zwaan die zowel lief en onschuldig als gemeen en kwaadaardig is.

De trailer verraadt al dat we met een ernstig labiel persoon te maken hebben. Portman maakt zichzelf helemaal gek. Zo ziet ze in voorbijgangers zichzelf en gebeuren er dingen in haar hoofd die in werkelijkheid totaal niet aan de orde zijn. Als kijker heb je soms geen idee meer wat nou wel en wat nou niet gebeurd is. Dat zorgt ervoor dat je een goede inkijk krijgt in het hoofd van Portman die heel overtuigend is als psychologisch wrak. Niet voor niets is ze genomineerd voor een Oscar.

Als Portman aan het begin van de film alleen nog maar het lieve en onschuldige meisje is en haar baas, gespeeld door Vincent Cassel, twijfeld of ze de rol van zwarte zwaan wel aan kan kun je het verdere verloop van de film wel invullen. Portman krijgt huiswerk mee wat uit niets meer bestaat dan zelfbevrediging om iets meer een leven te krijgen buiten de balletzaal.

Langzaam zie je haar veranderen in een ballerina die over lijken gaat voor haar rol, langzaam veranderd ze dus in de zwarte zwaan. Zeker als Mila Kunis in het verhaal komt, hét voorbeeld van een zwarte zwaan, wordt Portman gek. Kunis zou op haar rol uitzijn en steeds meer scènes moet je als kijker in twijfel gaan nemen, pas na afloop moet je gaan nadenken of het nu wel echt was of niet. Ook knap aan Black Swan is de muziek, Clint Mansell heeft het voor elkaar gekregen om met zijn klassieke muziek zelfs een simpele handoplegging eng te laten lijken.

Of Black Swan de Oscar voor beste film moet krijgen weet ik niet. Simpelweg omdat ik de andere grote kanshebber, The King’s Speech, niet heb gezien. Maar dat Natalie Portman voor haar rol in Black Swan de Oscar voor beste Vrouwelijke hoofdrol moet krijgen staat vast. Want als ze dat beeldje voor deze rol al niet krijgt kan ze beter stoppen.

Waarschuwing voor een ieder

Ik zal eens even een keer sociaal zijn en iedereen behoeden van gigantische geldverspilling, zo ben ik. Sinds vier weken ga ik wekelijks naar de Sneak Preview in de Pathé te Zwolle. Vier keer kreeg ik een film te zien en vier keer was het slecht. Skyline heb ik al behoorlijk afgekraakt maar ook Season of the Witch, Pizza Maffia en Drive Angry kunnen met de grond gelijk worden gemaakt. Als beloning voor het feit dat ik toch telkens ging won ik gisteren twee vrijkaartjes voor een film naar keuze. Om ons in de maling te nemen zei de ‘presentator’ van de Sneak dat we Justin Bieber voorgeschoteld kregen, dat viel gelukkig mee en de ‘over-the-top’ actie film met Nicholas Cage was op een bepaalde manier best grappig.

Drive Angry moest het niet van het verhaal hebben. Nicholas Cage komt terug op aarde om de moordenaar van zijn dochter te wreken, niet bijster origineel maar de bizarre moordscènes waren best vermakelijk. Lichamen worden doorspiest door honkbalknuppels en door de 3D techniek heeft het wel iets komisch. Op bepaalde momenten krijg je het gevoel dat ze zichzelf ook niet al te serieus nemen en dat is positief maar het doet denken aan een mislukte Quintin Tarantino film. Maar omdat ze zichzelf niet altijd serieus nemen is het nog best te doen, al zou ik er niet voor willen betalen.

Lees verder “Waarschuwing voor een ieder”

Opluchting als ‘Fuckface’ wordt onthoofd

Twee weken geleden had ik een rare droom. Er komen allemaal witte stralen uit de lucht. Het doet nog het meest denken aan orkanen of tornado’s. Iedereen die binnen de witte straal komt verdwijnt. Dan word ik wakker. Mijn eerste gedachte is: als je hier een goed plot bij kan verzinnen dan kan het misschien nog wel een filmscript worden. Zo moeten de makers van ‘Skyline’ ook op een dag wakker zijn geworden. Alleen namen zij de moeite niet om er een goed plot bij te verzinnen, ze maakten een film die zo’n vijftien miljoen heeft gekost zonder enig verhaal. Ja, er kwamen blauwe stralen uit de lucht en daaruit kwamen dan weer robot-achtige wezens die de mensen opzogen.

En er is nog het geneuzel rond Eric Balfour en zijn zwangere vriendin. Balfour, bij mij bekend als Milo Pressman uit 24 (die computernerd uit het eerste seizoen die maar kaasballetjes bleef eten), was niet bepaald geliefd in de zaal. Mijn Pathé Unlimited compaan Yorick noemde hem al vanaf minuut één liefkozen Fuckface. “Ik krijg koppijn van zijn hoofd. Het klopt gewoon niet,” waren de aardigste dingen die hij over de altijd boos kijkende Balfour had te melden. Acteren kan hij niet en omdat de makers er dan ook nog eens voor kozen om Donald Faison, bekend uit Scrubs, zijn goede vriend te laten spelen had de film meer weg van Scary Movie 6 dan van een interessante Science Fiction film.

Een sneak-preview is natuurlijk altijd een gok maar god wat was ik blij dat ik hier geen zeven euro voor heb betaald. Al voordat de film echt was begonnen wisten we dat hij een 4.5 kreeg op IMDB. Tien miljoen werd er uitgegeven aan de special effects omdat de makers zelf ook wel door hadden dat ze daarmee alles moesten verbergen. Het dramatische acteurwerk, het ontbreken van een verhaal. Het beste aan de film was toen Balfour eindelijk, na velen ongeloofwaardige ontsnappingen, werd onthoofd. De hele zaal ging klappen en schoot in de lach. Skyline is met een bepaalde houding grappig te maken maar mocht je na 3 februari een bioscoop bezoeken, sla dit gedrocht dan alsjeblieft over. Lees verder “Opluchting als ‘Fuckface’ wordt onthoofd”

Idee van de eeuw: Pathé Unlimited

Eén van de grootste voordelen van het inwonerschap van Zwolle is dat er op tien minuten lopen een bioscoop zit. Ik hou erg van films, en dan het liefst op een groot scherm ipv gedownload op een laptop. Daarom stond het dan ook snel vast dat ik een Pathé Unlimited kaart ging halen, voor achttien euro in de maand kun je onbeperkt naar de bioscoop. Gisteren was het zover, mijn klasgenoot Yorick en ik wilden wel eens zien waar al die ophef rondom New Kids vandaan kwam. Eenmaal bij de bioscoop was er weinig nodig om ook hem over te halen een Unlimited kaart aan te schaffen. En aangezien het pas zeven uur was konden we nu net zo goed twee films bezoeken.

New Kids viel niet tegen. Maar dat kwam omdat de verwachtingen al niet hoog waren, het verstand ging op nul maar zelfs dan is het afknippen van iemands vinger iets waar ik niet om kan lachen. En ook was het enigzins onnodig dat iemand zijn geslachtsdeel uit zijn broek haalt om even te staan pissen. Dat zoveel mensen hier geld voor hebben betaald vind ik echt onvoorstelbaar. Wij zijn eigenlijk gratis geweest. We moesten voor het restant van de maand januari €8.40 betalen en dat hadden we er na één film dus al uit. Volgende week hebben we waarschijnlijk februari er al uit gehaald. Maar na New Kids kwam Loft, weer een Nederlandse film maar dan van een iets ander caliber. Van begin tot eind hield deze film me in zijn greep zonder een moment saai of langdradig te worden.

Uiteraard waren er minpunten, Chico Kenzari vond ik niet helemaal overtuigend en ook Jeroen van Koningsbrugge had een zwak maar belangrijk moment. De manier van filmen, het verhaal en de acteerprestaties van alle anderen compenseerden dit volledig. Barry Atsma was verdacht goed als overspelige man, Anna Drijver speelde een mysterieuze vrouw maar vooral Fedja van Huet steelde de show. Ik was niet bekend met zijn werk maar hierin vond ik hem echt heel goed. De humor die Van Koningsbrugge er soms inbracht maakte het voor mij af. Ik heb gelachen, gigantisch misgezeten over wie het zou hebben gedaan en ben uiteindelijk tevreden de zaal uitgelopen. De kans is groot dat ik hem nog een tweede keer ga bekijken, het kost toch niets. Wat een heerlijk idee, nu al

Drukke en dure filmwinter voor de boeg

In tegenstelling tot veel generatiegenoten heb ik niet zoveel met het downloaden van films. Al wordt de kwaliteit steeds beter, ik wil het origineel zien, zowel met DVD’s als met bioscoopfilms. En deze winter komen er heel veel leuke bioscoopfilms. Als ik in een grote stad zou wonen had ik zeker een Pathé Unlimited gekocht. ‘Due Date’ kan ik van mijn lijstje schrappen terwijl ook ‘The Social Network’ al weer een tijdje draait. Vanaf vandaag is ook de horrorfilm ‘Sint’ te bezichtigen.

Moordende Sint

Eigenlijk begon het al met ‘Wall Street II’. Vooral door Shia LaBeouf een film die ik graag wilde zien. LaBeouf zag ik voor het eerst in ‘Disturbia’ en hoewel dit niet zijn moeilijkste rol was vond ik hem zeer overtuigend. Helaas draait deze film al niet meer en zal ik dus moeten wachten op de DVD. Voor mijn portemonee is dit niet erg want er komen belachelijk veel goede films aan.

Te beginnen dus met ‘Sint’. Natuurlijk is dit een B-film en waarschijnlijk is het vooral leuk omdat het zo slecht zal zijn. Het is niet eens vanwege alle commotie rondom de poster dat ik deze film wil zien. Gewoon het idee van een moordende Sinterklaas vind ik al genoeg om een bezoekje te brengen. Huup Stapel, speelt Niklas in ‘Sint’, heeft geen tekst en dus zal hij Michiel Romeijn niet gaan overtreffen als goedheiligman. Maar ‘Sint’ zal vast een stuk groffer zijn.

 Hollandse bagger zoals bij ‘Sint’ verwacht ik niet bij ‘Loft’. Deze remake van een Belgische hit gaat over vijf mannen die gezamenlijk een loft huren om hier hun minnaressen te ontvangen. Alles blijft geheim en het is voor ieder een groot succes. Totdat er plotseling een dode vrouw ligt en het over lijkt met de pret. Onder andere Barry Atsma en Jeroen van Koningsbrugge zullen in deze film te zien zijn. Vraag is vooral of Van Koningsbrugge als acteur ook kan overtuigen. En persoonlijk vraag ik me af of Barry Atsma net zo kan overtuigen als in ‘Komt een vrouw bij de dokter’. Ik vond namelijk dat hij daarvoor verdiend een Gouden Kalf kreeg, ook omdat ik Gijs Scholten van Aschat tegen vond vallen in ‘Tirza’.

Ook is het deze winter weer Potter-tijd. Het zevende deel wordt in twee stukken gedeeld en dus is dit niet het laatste deel van de serie. Maar dat het een must-see is staat wel vast. Voor iedereen die de eerdere delen heeft gezien was het weer lang wachten op een vervolg. Helaas is het Warner Bros niet gelukt om ‘Harry Potter and the Deathly Hallows Part I’ in 3D uit te brengen. Met ‘Part II’ zal dit we gaan gebeuren.

Buried

Maar ik kijk misschien wel het meeste uit naar ‘Buried’. In deze film zie je anderhalf uur lang alleen maar een doodskist met daarin Ryan Reynolds. Hij heeft negentig minuten aan zuurstof en alleen een aansteker en een telefoon om te ontsnappen. Deze film is in Amerika al vol lof ontvangen en ik denk dat ik zelf ook heel positief zal zijn. Reynolds was vooral bekend van rollen in romantische komedies maar je kan hem ook kennen van ‘Blade’ en ‘X-Men’.

Maar echt overtuigen deed hij vooral in ‘Smokin’ Aces’, een film die de hele tijd pseudo-realistisch aandoet tot de slotscène. In die laatste minuten laat Reynolds zonder een woord te zeggen zien wat hij kan. En dat is toch wat hij nodig zal hebben in een film waarin hij de enige zichtbare persoon is. Voor mensen die snel last krijgen van claustrofobie is het geen aanrader. De anderen zou ik hem zeker aanraden, het kan onwijs tegenvallen maar het concept staat als een huis. Er staan dus nog vijf bioscoopbezoekjes op de planning de komende twee maanden. Mijn portemonee is me er dankbaar voor dat ik vanavond thuis blijf. Ik heb ‘De Storm’ nog liggen, lijkt me vanavond wel toepasselijk…

Meer Zach Galifianakis alstublieft

‘The Hangover’ was zonder twijfel dé hit van 2009. Vanuit het niets waren daar ineens die drie rare gasten die geen idee hadden waar ze hun beste vriend hadden gelaten. Baardmans Zach Galifianakis schitterde als een gestoorde maar zachtaardige freak. Hij was dan ook dé ontdekking van ‘The Hangover’. Vaak onder invloed haalde hij de meest komische en bizarre streken uit. Meestal gaan dat soort figuren snel vervelen.

Dat had ik bij Seth Rogen. In ‘The 40-year old virgin’ vond ik hem nog grappig maar in ‘Knocked Up’ was hij al bloedirritant om in ‘Zach and Miri make a porno’ nog slechter te zijn. Telkens weer speelde hij iemand die veel drugs gebruikte en behalve de tegenspelers was er geen verschil. Bij Zach Galifianakis vreesde ik voor hetzelfde effect. Zeker als je al hoort dat zijn rol in ‘Due Date’ vrijwel identiek is aan die in ‘The Hangover’. Galifianakis kon zijn glansrol toch niet evenaren laat staan overtreffen?

Overtreffen deed hij het ook niet. Maar naast Robert Downey Jr. speelt hij wederom fantastisch en absurd. Downey Jr. speelt een zelfingenomen en snel agressief wordende man die Galifianaks niet kan luchten of zien. De dialogen zijn geweldig en de timing van beide heren is nagenoeg perfect. Galifianakis heeft mij weer de slappe lach bezorgd toen hij Downey Jr. het slapen onmogelijk maakte, meer verklap ik daar niet over maar dit was veruit de meest bizarre scène van de film. Binnenkort komt er ook een vervolg op ‘The Hangover’. Kansloos dacht ik eerst. Uitmelkerij. Maar na Due Date kan ik niet wachten op nog meer bizarre humor met die gekke Griek.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑