It was the best of times, it was the worst of times

Beneden op straat deed iedereen zijn of haar ding. Mensen liepen door de Koopgoot alsof het een dag was als alle anderen. Samen met mijn moeder zat ik in het restaurant van De Bijenkorf en keek ik naar al die mensen die niet door leken te hebben dat vandaag alles zou veranderen. Want dit zou de mooiste dag van het jaar zijn, de mooiste dag uit mijn leven tot nu toe. Mooier nog dan 14 mei, toen Feyenoord kampioen werd. Vrijdag 18 augustus, de dag van mijn eerste officiële boekpresentatie, de dag dat ‘Ons Feyenoord’ echt uitkwam. Oké, het boek lag al bijna twee weken in de winkels en had al een tweede druk (na anderhalve dag), maar om het symbolische eerste exemplaar in Rotterdam te mogen overhandigen aan de man die als eerste Nederlander ooit de Europa Cup 1 mocht optillen, was toch echt de kers op de taart.
Ik had hier al zo vaak gezeten. Hier had mijn oma tot haar pensioen gewerkt, kwamen we met het gezin als we in de zomer in Rotterdam gingen winkelen, naar het Maritiem Museum gingen of de Euromast beklommen. Altijd gingen we ook even langs De Bijenkorf om wat te drinken en te kijken naar die mensenmassa beneden op de Coolsingel en het Beursplein.
Maar nu was alles anders.
Want dit was de eerste keer dat we hier waren sinds zij er niet meer was. Ik keek op mijn mobiel. Over een half uur begon mijn grote moment, zouden alle ogen in Boekhandel Snoek op mij gericht zijn, maar ik kon alleen maar denken aan hoe de twee mensen die hierbij hadden moeten zijn dat niet konden. Mijn opa en oma, de mensen die voor mij Rotterdam belichaamden, die ik zo graag trots had willen maken met dit boek over onze club en hun stad, waren er niet meer om dit mee te maken. Mijn opa was negen jaar geleden al overleden, mijn oma een maand na het kampioenschap van Feyenoord, net voor ik zou beginnen aan het boek. Ze wist dat ik het ging schrijven en alleen daardoor was ze al zo trots als maar kon zijn, maar het resultaat heeft ze nooit meer kunnen lezen.
Het boek is een ode aan Feyenoord, maar ook aan hen.
Aan de hand van mijn oma ging ik voor het eerst naar De Kuip, werd ik verliefd op Feyenoord. Het was de dag dat Dirk Kuyt met de helikopter het mooiste stadion ter wereld werd ingevlogen en het was uitgerekend diezelfde Dirk Kuyt geweest die mijn boek het perfecte einde had gegeven.
Al tijden wilde ik een boek over Feyenoord schrijven. Ik had zelfs al een compleet idee klaarliggen, maar dat idee kan pas over een jaar of vijf uitgevoerd worden. En toen was daar het afgelopen seizoen en in dat seizoen lag het hele leven van een Feyenoorder besloten. Dus schreef ik nu al een Feyenoord-boek. Ook met in het achterhoofd dat mijn oma er over vijf jaar misschien niet meer zou zijn, dus als ik haar trots wilde maken, moest het snel.
Het ging alsnog niet snel genoeg.

De uitgever hield een speech, ik improviseerde de mijne, werd daarbij overmand door emoties die het gemis van mijn oma opriep en overhandigde het eerste exemplaar aan Rinus Israel. Mijn ouders waren er, mijn broer, mijn twee beste vriendinnen, bekenden van mijn vader, een goede vriendin van mijn moeder was er met haar dochter, mij totaal onbekende Feyenoorders waren er op afgekomen en mijn tante die er niet bij kon zijn had een kaart gestuurd naar de boekhandel die klaarlag toen ik aankwam. Alles waar ik al die jaren voor gewerkt had, alle avonden dat ik in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten niet ging stappen omdat ik liever schreef, las of series keek waarvan ik dacht dat ze mijn ontwikkeling als schrijver hielpen, alle vakanties waarin ik me opsloot in de schuur van mijn ouders om wekenlang geen zon te zien en alleen maar te schrijven, alle nachten dat ik doorhaalde omdat ik ‘er net lekker inzat’ en alle jaren die ik als Feyenoorder moest afzien, resulteerden in dit moment. Mijn eerste soloboek lag in de winkel. Het was nog geen roman, maar het was wel waar ik van droomde toen ik op 30 juli 2003 aan de hand van mijn oma De Kuip binnenliep: een boek over Feyenoord.
En toch overheerste het gemis.
Want wat had ik graag gewild dat zij het had kunnen lezen.
Zo zou heel 2017 zijn. Ik zag al mijn favoriete artiesten live spelen en ging voor een aantal zelfs naar Londen. Ik haalde mijn tweede propedeuse, nu wel in één keer en voor een studie waar ik daadwerkelijk iets mee wil gaan doen. Ik zag mijn club eindelijk kampioen worden en werd daarmee verlost van een jarenlange obsessie die me meer slapeloze nachten heeft bezorgd dan ik ooit zal toegeven. En ik zag de droom die ik al op mijn vierde had eindelijk werkelijkheid worden: ik was schrijver. Nu echt.
Mijn boek lag in alle boekhandels in Rotterdam, lag in mijn ‘eigen’ boekhandel in Zwolle, waar ik zag hoe er elke week een exemplaar minder lag en hoe ze het telkens weer bijbestelden, en het ligt zelfs in de mediatheek van mijn oude middelbare school.
Alles waar je als klein Feyenoord-nerdje van kan dromen, kwam dit jaar uit.
En toch…

Mijn oma geloofde in een hemel, in een leven na de dood. Op 18 augustus 2017 voelde het niet alsof ze gelijk had. Het gemis was groter dan de hoop dat mijn opa en oma meekeken. Ik voelde hun afwezigheid meer dan ooit en die voel ik ook nu, in de laatste week van het jaar, de week waarin ik altijd nog meer terugkijk op wat achter me ligt dan ik van nature al doe. Dit is het eerste jaar dat ik oud en nieuw vier zonder mijn oma. Ze zou trots zijn op alles wat ik bereikt heb dit jaar en dus doe ik iets wat ik nooit doe: ik hoop dat ik ongelijk heb.
Ik hoop dat ze meekijkt en weet dat ik, ondanks het gemis, in 2018 doorga met alles waar ik in 2017 aan begon. Want als je dat ene, allesoverheersende gemis buiten beschouwing laat, was dit het mooiste jaar uit mijn leven.
En het is nog maar het begin.
Hoop ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: