Dan is het voorbij

Is dit geen buitenspel?
Dan is het, dan is het voorbij
Als dit geen buitenspel is, is het voorbij
Iniesta, Iniesta…

Frank Snoeks was het die deze woorden vier jaar geleden uitsprak en iedereen wist dat het waar was, dat Nederland de finale zou verliezen. Op dat moment ging er ook een andere gedachte door mij heen, namelijk dat Nederland zojuist de enige WK-finale had verloren waarin ik ze ooit zou zien spelen. De grote landen werden steeds sterker, Nederland steeds zwakker, het was destijds in mijn ogen nu of nooit.

Nou heeft Nederland de WK-finale niet gehaald. In die zin kan mijn ‘angst’ van toen nog altijd waarheid worden. Vooraf had ik verwacht dat we tweede zouden worden in de poule (achter Spanje) en er vervolgens tegen Brazilië uit zouden gaan. Achtste finale, klinkt niet goed, maar gezien de loting was het in mijn ogen het maximaal haalbare en iets waarvoor we ons niet zouden hoeven schamen. Achter Spanje eindigen kan gebeuren en verliezen van het gastland en tevens de torenhoge favoriet ook.

Maar we weten allemaal wat er gebeurde op 13 juni, de dag dat we wereldkampioen Spanje met 1-5 vernederden. Plotseling ging ik er weer in geloven. Plotseling vond ik de gedachte dat mij en mijn generatie slechts één WK-finale gegeven is een bizarre. Want waarom zou het niet kunnen? Waarom zou Nederland het niet beter kunnen doen dat vier jaar geleden? Nu, achteraf, zullen sommigen wellicht stellen dat we het toen beter deden, omdat we de finale haalden. Maar ik denk terug aan het WK van 2010 en dan zijn er slechts twee wedstrijden die ik nog heel helder voor de geest heb; de legendarische wedstrijd tegen Brazilië en de zeperd tegen Spanje.

Als je heel eerlijk bent, verdienden we het toen eigenlijk niet om in de finale te staan. Zowel Duitsland als Spanje waren op papier vele malen sterker dan wij. We hadden geluk met de loting, het feit dat we groepshoofd waren, en het feit dat Slowakije wist te stunten. Dit jaar was dat anders. We kregen vele legendarische wedstrijden voorgeschoteld en als je over tien jaar vraagt welke landen nou echt imponeerden, zal Nederland altijd genoemd worden. Het Nederland dat Spanje met 1-5 versloeg en het Duitsland dat Brazilië met 1-7 vernederde, zullen herinnerd worden. En juist daarom is het zo zuur. Juist omdat dit elftal de finale zoveel meer verdiende dan het vorige, komt de klap van gisteren zo hard aan.

Louis van Gaal kreeg het voor elkaar om een elftal met slechts drie wereldtoppers te laten geloven in eigen kunnen. Hij kreeg spelers als Daley Blind, Georginio Wijnaldum en Stefan de Vrij zover dat ze geloofden dat zij wereldkampioen konden worden. En hij kreeg het volk zover dat ook te doen.

Daarvoor moeten we hem en zijn spelers dankbaar zijn. Maar nog meer dan vier jaar geleden het geval was, had ik dit toernooi het gevoel dat het nu of nooit was. De generatie Sneijder, Van Persie en Robben zal over vier jaar wellicht nog wel mee gaan, maar zij zullen niet kunnen schitteren zoals ze nu bij vlagen deden. In die zin blijft de angst bestaan. Want de verdediging kan nog jaren mee, maar wat komt daarvoor te staan? Welke spelers kunnen het land zo in vervoering brengen als Arjen Robben dat deed?

 Ik vrees met grote vreze. Maar dat deed ik vier jaar geleden ook, dus luister niet naar mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: