Op weg naar

Ja, goeie bal,
goeie bal,
Robben,
op weg naar,
op weg naar,
Arjen Robben…

Op mijn kamer staan twee kleine canvassen van Arjen Robben. De eerste is een foto gemaakt op 11 juli 2010, vlak na het laatste fluitsignaal van de WK-finale. Gedesillusioneerd kijkt Robben omhoog, waarschijnlijk denkend aan de kans die hij miste. Op de tweede balt hij zijn vuisten en schreeuwt in de lucht, vlak nadat hij de Champions League won. Arjen Robben; je haat hem vanwege zijn vervelende en aanstellerige maniertjes of je houdt van hem omwille van zijn onnavolgbare acties. Het lijkt me overbodig te zeggen tot welke categorie ik behoor.

Sinds zijn gemiste kans in Johannesburg is het anti-Robben kamp gegroeid en werd het eenzamer in het pro-Robben kamp. Velen nemen hem de gemiste kans kwalijk. Commentator Frank Snoeks meent dat hij bij elke belangrijke treffer die Robben maakt, nog steeds moet verwijzen naar die ene gemiste kans van vier jaar geleden. En nee, de goal die hij maakte in de Champions League finale zal die kans voor ons Nederlanders nooit meer terugdraaien. Maar het mooie van Arjen Robben is dat hij – ondanks wat zijn maniertjes en schwalbes ons soms doen vermoeden – alles behalve een mietje is. Keer op keer vocht hij zich terug van een zware blessure. Blessures die voor de gemiddelde topsporter allang het einde zouden betekenen.

Zo ook vlak voor het WK van 2010. Want riepen we destijds niet allemaal dat we zonder Robben in Zuid-Afrika niks te zoeken hadden? Zonder hem waren we kansloos, was het verhaal. Maar hij vocht zich andermaal terug en overrompelde samen met Sneijder titelfavoriet Brazilië. Hij kopte ons definitief langs Uruguay en bracht ons de WK-finale, maar misschien nog wel belangrijker; hij bracht ons hoop. Wat de generatie van Koeman, Van Basten en Rijkaard niet lukte, kreeg die van Robben, Sneijder en Van Persie wel voor elkaar. Nee, we werden er geen wereldkampioen mee. Robben bleek niet op weg naar de eerste ster boven onze brullende leeuw. Robben bleek op weg naar een nationaal trauma en de teen van Iker Casillas.

En dat bleef knagen. Ook nadat hij de matchwinner werd tegen Borussia Dortmund. Want dat deed hij toch voor een Duitse club, en wat hadden we graag gehad dat… Jarenlang zeulde hij die last met zich mee. Dat onterechte schuldgevoel tegenover het volledige Nederlandse volk. Wat was het hem dan ook gegund dat uitgerekend hij Casillas op de knieën kreeg en het slotakkoord mocht aantekenen. Dat hij eindelijk echt kon afrekenen met zijn grote kwelgeest. Dat hij de wereld eindelijk kon laten zien dat hij ondanks al die blessures nog steeds tot de absolute wereldtop behoort.

We weten niet wat dit toernooi ons nog zal brengen. Of de revanche beperkt zal blijven tot die waanzinnige overwinning op Spanje in de groepsfase, of dat het ook daadwerkelijk lukt om de wereldbeker op te tillen. Misschien vliegen we er tegen Costa Rica uit. Maar wat de afloop ook moge zijn, hopelijk is iedereen nu eindelijk bereid hem te vergeven voor vier jaar geleden en te kijken naar wat hij ons ook dit jaar weer heeft gegeven; hoop.

Robben,
op weg naar,
op weg naar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: