Filmjaar 2011

Misschien wel het beste besluit dat ik dit jaar heb genomen is om een Pathé kaart te nemen. Tientallen mislukte Sneaks en vijftig andere films later heeft dat me toch een aantal toppers gebracht. En aangezien ik de minste niet ben deel ik dat met jullie, in de hoop dat jullie wat doen met die wijsheid en gaan genieten van al het moois dat Filmjaar 2011 ons gebracht heeft.
De tweede film die ik zag op mijn pas was meteen de beste Nederlandse film die ik voorbij heb zien komen, Loft. Spannend, goed geacteerd en een mooi script. Al is het natuurlijk eigenlijk een Belgische film, het is en blijft een must see. Dat geldt ook zeker voor Black Swan en The King’s Speech. De eerste sleepte alleen de Oscar voor Beste Actrice (Natalie Portman) in de wacht, de tweede werd bekroond als Beste Film. Welke van de twee beter is laat ik in het midden, kijk ze gewoon allebei joh, wel zo makkelijk.

Van de hele lading Sneak Preview’s die ik heb gezien waren er maar vier die echt boven het beroerde niveau uitstegen. The Lincoln Lawyer, Limetless, Trust en absolute nummer één 50/50. Nu was ik altijd al fan van Joseph Gordon Levitt (500 Days of Summer, Inception) maar dit is toch wel zonder twijfel zijn beste acteerprestatie. Tel daarbij op dat er een aantal uitstekende bijrollen zijn en dat het script fantastisch in elkaar zit en je hebt een topfilm. Het verhaal gaat over een man die te horen krijgt dat hij kanker heeft. Het type waarbij de kans op overlijden net zo groot is als die van overleven. Ondanks dit zware thema krijgt de film het voor elkaar meerdere malen een glimlach op je gezicht te brengen. Trust is een goede tweede. David Schwimmer (Ross uit Friends) laat zien dat hij een uitstekende regisseur is met dit herkenbare en indrukwekkende verhaal over een meisje dat in de handen valt van een pedofiel.
In de categorie zoetsappig waren er dit jaar weer veel films die de middelmaat niet wisten te ontstijgen. Friends with Benefits zou ook in dat rijtje thuis horen. Ware het niet dat die film prachtige beelden van zowel New York als Los Angeles bracht en ook nog eens ijzersterke bijrollen in huis had. Relnicht Woody Harrelson en de dementerende vader Richard Jenkins stelen de show en maken deze film tot een redelijke romkom. Bij Crazy, Stupid, Love is het een bizar plot en een geweldige Steve Carrell die ervoor zorgen dat het de beste romkom van 2011 is. De wisselwerking tussen sulletje Carrell en machoman Ryan Gosling is bij vlagen hilarisch.

Diezelfde Gosling is ook de hoofdrolspeler in één van de beste films van dit jaar. The Ides of March claimt geen politieke film te zijn, dat is het zonder enige twijfel wel. Maar dat maakt niet uit want het laat perfect zien hoe ver politici (zeker in Amerika) willen gaan als het gaat om de verkiezingsoverwinning. Daarnaast levert de film ook mooie quotes op. Gaat dat zien. Als laatste nog even aandacht voor de grappigste film van het jaar: Horrible Bosses. Negentig minuten lang in een deuk liggen, gewoon kijken. Echt.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: