Het besef van dingen

“Heb jij de sleutels van de combo?”
“Nee, we doen luxe, we nemen de Saab.”

Een, op het oog, onschuldige zin. Maar die zin, die beslissing, zorgt dat ik hier nog zit, dat ik dit nog kan typen. Ik zou even mijn moeder wegbrengen, zodat ik daarna de auto kon gebruiken voor voetbal. Dat kwam er uiteindelijk niet meer van. Ik hield me keurig aan de snelheidslimiet van tachtig kilometer per uur toen ik op de terugweg was naar huis.
Sneek en vrijwel alle gehuchten die dan volgen lagen achter me, alleen Woudsend en Spannenburg nog en dan was ik thuis. Dan kon ik me bezig houden met opstellingen voor CVVO 4. Maar bij de afslag Woudsend ging het mis. Een Volkswagen Caddy besloot om de haaientanden te negeren en hij gooide zijn auto op mijn rijstrook.
Ik probeerde nog alles om een botsing te voorkomen, ik ging op de rem, stuurde zoveel mogelijk van hem af maar het was te laat en te weinig om de klap te voorkomen. Vijf meter verderop stond ik al volledig stil. Van tachtig naar nul in drie seconden.
Als een bezetene begon ik te vloeken, ik sloeg in alle kracht op mijn stuur. Woede en onbegrip maakten zich van mij meester. Waarom zag hij die haaientanden niet? Ik kwam met tachtig aanrijden en was binnen tien meter van het kruispunt toen hij deed wat hij deed. Waarom?

Tien seconden later stond ik in het gras. Nog steeds schreeuwend. Half huilend ook. Waarom, waarom…
Er kwam een vrouw om me te kalmeren, er kwam een man die het had gezien, die voor een verzekeringsmaatschappij werkte en die zijn telefoon nummer gaf zodat hij kon bevestigen dat ik niet fout zat. En er kwam een man uit de Caddy stappen. Een oude man, volgens zijn rijbewijs 69 jaar maar als je 96 had gezegd had ik het ook geloofd. Hij mankeerde niks, wat opmerkelijk was aangezien hij nog drie rondjes had gemaakt voordat hij tegen een verkeerspaal stil kwam te staan. Zijn linkerachterwiel lag in de sloot, dat was dan maar zo.

Het gebeurde om 12.25. Om 13.46 stapte ik bij mijn vader in de Opel Combo en vertrokken we. Om 13.48 kwam het besef. Wat als ik mijn gordel niet om had gehad. Wat als het op de heenweg was en mijn moeder naast me zat die meestal vergeet haar gordel om te doen. Wat als we wel met de Combo waren gegaan. Wat als…
Dan was ik er nu niet meer geweest.
De gammele Combo had mij nooit kunnen redden. Zonder gordel was ik vol op mijn stuur geknald en zou ik daarbij hoogstwaarschijnlijk alle controle over het stuur verliezen.
Ik ben dankbaar voor het feit dat ik er nog ben. Dankbaar voor het feit dat ik niets heb, dat de oude man niets heeft. Dankbaar voor het feit dat ik een uur later op Twitter keek en er al velen bezorgde reacties waren. Dankbaar voor het feit dat ik tegen die mensen kon zeggen dat het vooral de schrik was. Dankbaar dat ik over een paar uur gewoon weer kan vloeken op mijn clubbie omdat ze na een geweldige wedstrijd in Arnhem toch weer gaan verliezen in Waalwijk. Dankbaar dat alles gewoon doorgaat.

Mensen zeggen wel eens dat je heel je leven in een flits voorbij ziet komen. Dat had ik niet. Maar het schoot vanavond wel een aantal keren door mijn hoofd wat er gebeurd zou zijn als ik in de Combo was gestapt. Ik zag het nieuws al inslaan als een bom bij de mensen om me heen. Bij mijn vader en moeder, die dan ineens nog maar één zoon zouden hebben. Bij die andere zoon, die gewoon aan het werk was, zoals elke zaterdag. Bij mijn oom en tante, die ineens niet meer binnen tien minuten een reactie zouden hebben op Wordfeud. Bij mijn teamgenoten, die ineens zelf de opstelling moesten maken. Bij mijn vrienden, die onder andere in dat team zaten. Bij mijn klasgenoten, die na het weekend ineens een klasgenoot minder zouden hebben gehad. Bij mensen die mij misschien alleen maar op deze manier kennen, via internet, die dan zouden moeten lezen dat @bobdijkgraaf er niet meer is.

“We doen luxe, we nemen de Saab.”
Dat zal niet meer kunnen, maar ik ben onbeschrijflijk blij dat het vanochtend nog wel kon.

5 gedachten over “Het besef van dingen

Voeg uw reactie toe

  1. Mooi geschreven lieve neef ;-( en tuurlijk pinkte ik een traantje weg . Ben heel blij dat we gewoon nog Feuten en nu weet je ook waarom Bob in het Wordfeud woordenboek staat ! Xxx je tante

  2. Hallo Bob dat is even schrikken! Ja dat zijn heftige ervaringen en maar hopen dat het niet meer zal gebeuren, maar ik kan je uit ervaring zeggen dat je in de toekomst nog wel eens zal zeggen “oeps” daar kwam ik goed doorheen. Soms door een fout van jouw of van een mede weggebruiker en daar leer je van en word je een (nog) betere bestuurder. Natuurlijk ben ik blij dat je er goed van af ben gekomen. Je oud oom Ger van Herk (ook bijna 69) rijd jaarlijks nog plm 50.000 km rond in Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: