2010

Weer een jaar voorbij. Het jaar leek sneller te gaan dan alle voorgaande en de impact van dit jaar is ook groter dan welk jaar dan ook. Het was een jaar met veel persoonlijke hoogtepunten maar ook een jaar met twee dieptepunten op het gebied van sport. Het was het jaar van dé wissel, het jaar van dé kans. In 2010 haalde ik mijn diploma, mijn rijbewijs en begon ik aan mijn opleiding Journalistiek. 2010 is een jaar om nooit te vergeten.

De wissel

Velen vinden Sven Kramer arrogant. Omdat hij zegt dat hij de beste is. Ik vind Sven Kramer niet arrogant, want Sven Kramer heeft gelijk, hij is de beste. De beelden na de Olympische 5 km vond ik prachtig. De emotie na een overwinning die iedereen voor kennisgeving aannam was vernieuwend. Zo vanzelfsprekend vond Kramer zijn overwinning dus niet. Kramer was nerveus en vreesde dat het nog mis zou gaan. De emotie toen bleek dat het toch goed kwam was mooi en oprecht. De druk was er enigzins af en de belachelijk goede race van Lee kon Kramer op de 10 km echt nog wel inhalen. Het werd één van zijn beste races ooit, Kramer was in topvorm en gooide er telkens met gemak een tempoversnelling tegenaan.

Maar toen kwam hét moment. Iedereen zag het gebeuren, iedereen zag Kramer ineens een raar hupje maken. Je wist dat het voorbij was maar het besef kwam nog niet. Wat gebeurde er, was hij te laat met wisselen? Nee, zo bleek al snel toen op het bord stond dat Skobrev een rondje 23.15 had gereden. Je denkt het al te zien, Kemkers die naar binnenwijst terwijl hij toch echt uit de binnenbocht kwam. Langzaam komt het besef bij de commentatoren, je wil het ze toeschreeuwen. Je wilt het Sven Kramer toeschreeuwen. Het werd een genant einde van de race. De commentatoren die niet door hebben dat Kemkers degene was die Kramer in verlegenheid bracht. Kramer die vreest vanwege zijn overstapje maar niets wil laten blijken tegenover de jury, hopend dat ze het niet zagen.

Het voorzichtige juichen als hij over de finish komt. En dan, Kemkers loopt naar hem toe en vertelt hem hoe het zit. Daar gaat de bril. Hij wijst naar iets. Kemkers kijkt schuldbewust als Kramer hem van zich afschudt.  Diskwalificatie is dan al uitgesproken en het hele land wacht in spanning op de reactie van Kramer. Als die komt is hij ingetogen. Hij bevestigd dat het Kemkers was die hem de verkeerde baan instuurde maar hij toont zich een groot verliezer. Die avond kan ik niet slapen, de woede en het onbegrip zijn te groot.

De kans

In de zomer ben ik bezeten van het WK voetbal. Ik mis haast geen wedstrijd hoewel er maar een enkele leuke tussen zat. Ik werd fan van Duitsland en dan met name Thomas Müller en hoopte dat Oranje verder in het toernooi mooier voetbal zou laten zien. Het duurt lang voordat er spanningen komen maar bij de kwartfinale tegen Brazilië ben ik dan toch zenuwachtig. René van der Gijp is niet zo gecharmeerd van de Brazilianen en daar klamp ik me maar aan vast. Al snel staan we achter en is het overleven tot aan de rust. We geven het al op, we kunnen weer naar huis.

Maar gevoelsmatig hield ik hoop, er hoeft maar één bal goed te vallen zeggen we tegen elkaar. De redding van Stekelenburg is cruciaal geweest voor onze kansen. Eén bal! En al snel is het zover, een voorzet van Sneijder vliegt erin. We omhelzen elkaar en springen door de kamer. ‘Dit kan niet meer fout gaan,’ schreeuw ik dan al. ‘We staan in de finale!’

11 Juli 2010 is het zover, Nederland-Spanje. Met zijn zessen staan we op een klein pleintje in het pittoreske Ommen waar zo’n vierhonderd man de wedstrijd op een groot scherm bekijken. Pas vijf minuten voor de aftrap komen we aan, de spanning is bij iedereen voelbaar en ik durf niet te drinken. Vloeistof in combinatie met de spanning betekent dat ik vele minuten zou moeten missen. De wedstrijd begint slecht, Spanje krijgt in het eerste kwartier kansen en we vrezen het ergste. Dan krijgen we grip, Spanje laat nauwelijks wat zien. Wij ook niet maar dat geeft niet. De ene overtreding na de andere volgt. De Jong had nooit opgesteld mogen worden vinden we allemaal, veel te gevaarlijk. Hij wordt gespaard. Later in de wedstrijd gebeurt dat ook bij Iniesta en Puyol.

Rust. Al is dat natuurlijk relatief, laat ze maar weer voetballen want dit is niks. Spanning zonder enige afleiding in de vorm van beeld, vreselijk. De andere jongens halen een biertje. Ik gooi snel een cola naar binnen en gooi hem er direct weer uit, tegen de kerk. Vandaag mag dat. De bal rolt weer en langzaam gaan we richting de finish. Het gaat tergend langzaam maar dan is daar ineens hét moment. Een bal verlengd door Nigel de Jong stuitert op voor de voeten van Wesley Sneijder. We zien het gaatje, we zien allemaal Robben gaan en springen op als we zien dat Sneijder het ook ziet. De bal komt, Robben neemt aan. Robben legt klaar. “Arjen Robben, op weg naar…” Het duurt vijf seconden maar in mijn beleving, in de beleving van iedereen die die dag in Ommen of waar dan ook in Nederland kijkt lijkt het een eeuwigheid te duren. “Op weg naar…” Casillas ligt al, Robben schiet hem in de andere hoek. De teen. Een stuit, net wel of net niet. Nu moet het gebeuren. Maar de bal gaat langs de verkeerde kant van de paal. Ik val op mijn knieën en neem automatisch dezelfde houding aan als Arjen. Een halve minuut blijf ik zo zitten.

De wedstrijd gaat verder. Heel lang gebeurt er niets maar dan is daar weer Robben. Hij is veel te snel voor Puyol, die haakt hem maar Robben blijft staan. Ga liggen! Hij doet het niet en weer pakt Casillas de bal. Maar zelfs als hij blijft staan moet je achteraf alsnog geel geven. Iedereen is woedend, hoe kan hij, die lul! Bier gaat door de lucht. Het maakt me niet eens uit. Ik ben alleen maar boos, dit had het moment kunnen zijn. Moeten zijn. Joris Mathijssen krijgt nog een gigantische kans, eigenlijk nog een makkelijkere kans dan de beide kansen voor Robben maar het gaat te snel. De bal was al over de goal voordat we beseften dat hij de kans had. Dat maakte het moment van Robben zo bijzonder, de hoop. De gedachte aan de wereldtitel. Maar Iniesta schiet in de 116e minuut alle hoop aan diggelen. Minutenlang staan we op het plein, iedereen loopt weg. Pas als de uitzending voorbij is maken wij enigszins aanstalte om in beweging te komen. We troosten elkaar. Hoe lang we wel niet met de handen op het hoofd stonden. Het waren de mooiste vijf seconden van het jaar en het werd de grootste anti-climax van de eeuw.

Persoonlijke glorie

Die vijf seconden werden geen eeuwige glorie maar 2010 zal voor mij ook altijd het jaar zijn waarin ik mijn HAVO diploma haalde en ook mijn rijbewijs wist binnen te halen. Ik werd 18 en na de zomer begon ik aan mijn opleiding Journalistiek aan het Windesheim. Voorlopig gaat het boven verwachting. Ik had nooit durven hopen dat ik zulke klasgenoten zou krijgen. En op de valreep tekende ik mijn eerste huurcontract. In 2011 woont deze jongen in Zwolle.

Dinsdag blikt Studio Sport met Sven Kramer terug op de wissel. En woensdag komen nog één keer de hoogtepunten van het WK voorbij. Daarna sluit ik 2010 af en gaat de blik vol naar de toekomst. Maar 2010 zal ik nooit vergeten, dat staat vast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: