Het treurige voetballeven van Rafael van der Vaart

Medelijden hoef je niet te hebben met iemand die de laatste twee jaar bij Real Madrid speelde. Ook niet met iemand die 85 interlands voor het Nederlands Elftal achter zijn naam heeft staan. Uiteraard hoef je ook geen medelijden te hebben met iemand die door zijn carrière zeer rijk is geworden, zowel letterlijk als figuurlijk. Want als Rafael van der Vaart geen profvoetballer was geweest had hij waarschijnlijk geen villa in Londen hoeven uitzoeken en zou Sylvie niet zijn vrouw zijn, hoogstwaarschijnlijk.

Maar ondanks deze feiten kreeg ik gisteren medelijden met Rafael van der Vaart. Nee, het Nederlands Elftal speelde niet goed en zelf speelde hij ook niet geweldig maar waarom moest nou uitgerekend hij gewisseld worden? Waarom mocht Afellay wel blijven staan? Of Sneijder? Van der Vaart had ook medelijden met zichzelf. Zichtbaar teleurgesteld verliet hij het veld en buiten de lijnen trok hij snel een dikke winterjas aan voordat hij richting de kleedkamer liep. De camera’s waren op hem gericht en dat wist hij. Dat wist hij gelukkig ook toen het bordje met daarop nummer 11 omhoog gehouden werd.

Hij hield zijn handen voor zijn mond om even goed te vloeken. In tegenstelling tot eerder Robin van Persie maakte Van der Vaart het voor liplezers onmogelijk om zijn woorden te ontcijferen. Maar hij zei iets tegen Wesley Sneijder. Uitgerekend tegen Sneijder. ‘Ik was niet alleen boos op hem,’ zei Van der Vaart nog voordat NOS-verslaggever Bert Maalderink gevraagd had of hij boos was op zijn concurrent. Maalderink vermoedde dit waarschijnlijk nog niet eens. Maar de reden voor de frustratie is heel logisch en zelfs terecht.

Al onder Ronald Koeman begon het grote gezeik. De destijds nog zeer goede vrienden konden volgens de trainer niet tegelijkertijd spelen en vervolgens ging dit zijn eigen leven leiden. Veel interviews zijn hierover gegaan en toen ze beide, via verschillende wegen, van Ajax naar Real Madrid gingen kwamen ze elkaar weer tegen. Alles leek nog leuk en aardig. Maar langzaamaan begon het te wringen bij Van der Vaart. Telkens werd hij gepasseerd omdat Wesley Sneijder de voorkeur kreeg. Van der Vaart werd slachtoffer van het systeem.

Het systeem dat maar één nummer tien kan hebben in het elftal. En omdat er op de flanken betere spelers zijn en het duo Van Bommel-De Jong onomstreden is gaat het tussen Sneijder en Van der Vaart. Steeds weer krijgt Sneijder de voorkeur en Van der Vaart vroeg zich gisteren in de catacomben van de Rotterdamse Kuip stilletjes af waarom. En ik deed hetzelfde. Want op zijn doelpunten na en drie geniale passes speelde Sneijder helemaal niet zo’n goed toernooi. Elke vrije trap schoot hij op doel en geen enkele keer leverde het echt wat op. Het dieptepunt kwam in de finale waar hij vier minuten voor tijd besloot een aftrap richting Casillas te schieten.

Het is Wesley Sneijder definitief naar het hoofd gestegen en zijn voormalige bloedgabber Rafael van der Vaart heeft het door. Maar, prof als hij is, hij zwijgt. Want je kan je collega niet openlijk afvallen, het zou een rel betekenen en het is direct gedaan met de rust binnen Oranje. Maar als Van Marwijk dan toch kiest voor Sneijder, gooi dan tenminste die gek van een Nigel de Jong eruit. Die heeft al genoeg leed veroorzaakt bij tegenstanders. En zoals hij zelf al zei: ‘dat is nou eenmaal mijn spel en dat krijg je er niet uit.’ Als dat echt niet kan dan moet De Jong er zelf maar uit. Al is het maar om het ongelijk van Ronald Koeman aan te tonen.

2 gedachten over “Het treurige voetballeven van Rafael van der Vaart

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: