Het eenzame leven van Hans Baars

“Ik ruik zelf helemaal niet dat ik stink en ik zit er toch het dichtst bovenop,” vertelde zijn moeder Rika tegen de journaliste. Eigenlijk had Hans toen moeten ingrijpen, maar de schade was al veel eerder aangericht, dat wist hij zelf ook wel. Dus zweeg Hans Baars, zoals hij altijd deed. Zijn moeder deed het woord en probeerde alles om haar zoon buiten schot te houden. Dat hij op 52-jarige leeftijd nog bij zijn 91-jarige moeder woonde was al een vaag teken, maar dat dit in Creil was verklaarde de rest van de rare situatie.

Hans werd hoogstwaarschijnlijk vroeger op de basisschool al gepest, en als je in Creil op de basisschool wordt gepest betekent dit dat je drie klasgenoten je het leven ongelooflijk moeilijk maken. Moeilijk moet ook zijn middelbare schooltijd zijn geweest, waar hij in Creil nog beschermd kon worden door zijn liefhebbende moeder Rika kwam hij in Emmeloord plotseling in de ‘echte wereld’ terecht. Daar volgde meer pesterijen en dus ging Hans Baars vaak bedroefd in de bus weer richting Creil, richting zijn moeder, richting veiligheid.

Maar Hans Baars mag niet meer met de bus, en ook niet meer met de regiotaxi. Want Hans stinkt, en niet zo’n beetje ook. Zelfs dusdanig dat de mensen, vaak scholieren, achterin de bus gaan zitten als Hans voorin zit. Al die scholieren, die vervelende scholieren, doen hem denken aan toen hij nog een klein Hansje was, toen die scholieren hem pesten. Toen hoopte hij dat dit later zou stoppen, maar het is eigenlijk nooit gestopt. Maar de stank is niet het enige probleem van Hans, want dat zou wellicht nog wel mogen van Connexxion.

Nee, het leed van Hans gaat verder, hij heeft de huidziekte psoriasis. Ondanks de zalf die hij elke dag trouw gebruikt volgens zijn moeder is het gewoon onmogelijk om geen huidschilfers achter te laten in de taxi of de bus, Hans treft hierin geen blaam. En toch wordt hem de toegang van de bus geweigerd, waarom? Vanwege zijn hoed? Vanwege zijn kledingkeuze? Nee, gewoon vanwege de stank. Niet alleen scholieren maar ook chauffeurs vinden de stank niet meer te harden. Hans moet voortaan op de fiets elke dag van Creil naar Emmeloord gaan.

Hans, die waarschijnlijk nooit een vrouw in zijn leven heeft gekend, heeft geen makkelijk leven. Het is nooit makkelijk geweest voor hem en het wordt binnenkort alleen maar lastiger. Hij is 52, zijn moeder is al 91 en de kans is dus groot dat hij nog vele jaren zonder zijn moeder op deze aardbol zal moeten doorbrengen. In Creil nog wel. En als het zover is, als zijn moeder daadwerkelijk komt te overlijden, is Hans Baars eenzamer dan ooit. En de stank zal blijven, en daarmee de pestende en lachende scholieren die het leven van Hans Baars tot een hel maakten. En Hans blijft zwijgen…

Mijn punt in deze is niet dat Hans een loser is, en ook niet dat Hans Baars stinkt. Al weet ik uit eigen ervaring dat het verhaal klopt, de lucht was inderdaad moeilijk verdraagbaar. Maar mijn punt was: er zoveel mensen stinken, is het niet de kleding die stinkt dan is het vaak wel de adem. Hoeveel mensen lopen er dagelijks wel niet de bus in terwijl je merkt dat je ze met alle liefde een TicTacje wil aanbieden? Hans Baars valt inderdaad onder die mensen, maar als je mensen op die manier gaat selecteren voor het OPENBAAR vervoer krijg je nog legere bussen. En dan komt het eens niet door de verhoogde prijzen.

Hoe onze maatschappij met mensen als Hans Baars omgaat is belachelijk. Anders zijn wordt tegenwoordig gestraft, laat iedereen lekker zijn zoals hij of zij is. Laat Hans elke dag in zijn eentje Lijn 42 pakken zodat hij in Emmeloord boodschappen kan doen, het is al erg genoeg dat hij dit niet meer in zijn eigen Creil kan doen…

2 gedachten over “Het eenzame leven van Hans Baars

Voeg uw reactie toe

  1. Hey Bob,

    Ik heb het zelf ook meegemaakt en ik ben het volledig met Connexxion eens eerlijk gezegd. Het is waar dat het ontzettend zielig is voor onze Hans, en het is juist heel goed dat hij zichzelf is zolang niemand er maar last van heeft. En dat is in dit geval in heel grote mate juist wél zo. Als hij merkt dat mensen hem zo raar aankijken en dat zelfs Connexxion ingrijpt, zou dat genoeg moeten zijn om een lichtje bij hem te doen branden. Je hebt gelijk dat er genoeg mensen zijn met een slechte adem en dergelijke, maar bij meneer Baars gaat het gewoon te ver. Zelfs als je vier stoelen achter hem zit is het niet te harden (en ik spreek uit ervaring, jammer genoeg). Het is goed dat je het ook vanuit zijn kant belicht, maar hier is het gewoon onmogelijk om zijn kant te kiezen.

    1. Hans is een collega van mij geweest bij schoomaakbedrijf Bouwhuis, wij waren glazenwassers en zaten regelmatig naast elkaar in de bedrijfswagen, hij had een body odeur zoals zo velen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: